Lennards bureau

2010-08-11T02:49:00.000-07:00

Onderstaande review van de tentoonstelling van Gert-Jan Kocken in het Stedelijk Museum Schiedam verscheen afgelopen maand in De Volkskrant.

"Als een “What If..?”, zo laat de tentoonstelling van Gert Jan Kocken in het Stedelijk Museum Schiedam zich het beste lezen. Kocken, dit jaar ook genomineerd voor de Dutch Doc Award, een nieuwe jaarlijkse prijs voor documentaire fotografie, maakte voor het museum prachtige foto-installaties over de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog, en de impact daarvan op Amsterdam, Rotterdam en Schiedam.

Bij binnenkomst word je als bezoeker meteen flink aan het werk gezet. Aan de wand prijken foto’s van de waterverfschilderijen die Adolf Hitler in 1907 maakte voor zijn toelatingsexamen aan de kunstacademie van Wenen. Onhandige dingetjes, die niet getuigen van heel veel authenticiteit. Sentimenteel en technisch armetierig. Nogal wiedes dat Hitler werd afgewezen. Maar toch, als we toen wisten wat we nu weten, hadden we hem dan het voordeel van de twijfel moeten geven? Wat als Hitler was toegelaten, hoe had de wereld er dan uitgezien?

De vraag is al vaker gesteld, bijvoorbeeld door Eric E. Schmitt in zijn boek “La part de l´autre”. Maar Kocken voegt een spannende, extra dimensie toe, door hem op te werpen in de museumcontext. Had alle verwoesting, zoals in het vervolg van de expositie in beeld gebracht met stadsplattegronden en foto’s van ontploffende atoombommen, voorkomen kunnen worden door een “JA” van de kunstwereld?

Als een soort Hans Haacke van de fotografie, confronteert Kocken de kunstsector met zijn eigen geschiedenis. Haacke, die ook wel “het geweten van de kunstwereld” wordt genoemd, concentreerde zich in de jaren 70 vooral op de sponsoren van grote culturele instellingen. Die hielden in hun dagelijkse werkzaamheden vaak geen rekening met sociale of humanitaire argumenten. Tegelijkertijd toonden ze de buitenwereld een vriendelijk gezicht, door musea te subsidiëren en kunstenaars te sponsoren. Haacke bracht die schandelijke praktijk aan het licht, en bekritiseerde dus expliciet ook het museum dat eraan meewerkte.

Kocken, die de afgelopen jaren bekend werd met beelden van ramplocaties en fotoseries over het iconoclasme, is in zijn werkwijze een stuk minder radicaal. Hij is, anders dan Haacke, niet geïnteresseerd in demystificatie en machtstructuren, maar vooral in de gaten die in de geschiedenis zijn geslagen en de menselijke neiging tot en fascinatie voor (zelf)destructie.

Dat blijkt bijvoorbeeld uit de foto van de atoombom op Hiroshima. De piloot die verantwoordelijk was voor het afwerpen van de bom, kolonel Paul Tibbets, signeert het plaatje tot op de dag van vandaag met veel plezier. Als een soort filmster voorziet hij de destructie van een krabbel. Hoe je ook je best doet, als mens kun je daar niet bij. Met een zelfde soort verbazing kijk je naar de film die de piloten bij terugkomst te zien kregen op de legerbasis. Een feelgood movie. Met de veelzeggende titel “It’s a pleasure”. Je vraagt je af of we, nu we dankzij Kocken van dat feit op de hoogte zijn, ooit nog onbevangen naar de komedie kunnen kijken. In hoeverre maakt de geschiedenis de film kapot? Kocken legt zijn publiek niet alleen interessante vragen voor, maar gedraagt zich zelf ook als een iconoclast. Hij laat de geschiedenis als een onkruid door de film heen groeien. Langzaam maar zeker wordt het filmbeeld overwoekerd door de oorlog. Wat eens begon als een vrolijke komedie, verandert in je hoofd al snel in een waar gebeurd drama."

4 sterren!
Gert Jan Kocken – Positions
Te zien t/m 29 augustus 2010
Locatie: Stedelijk Museum Schiedam
Openingstijden: dinsdag t/m zondag 10.00-17.00u
www.stedelijkmuseumschiedam.nl

2010-07-10T02:04:00.000-07:00

Onderstaande review van het boek Hier/Here van Frank Halmans verscheen in geredigeerde versie in het nummer van Kunstbeeld dat nu in de winkel ligt.

"Tom van den Berge vat het goed samen in zijn voorwoord van de prachtige monografie over kunstenaar Frank Halmans (Heerlen, 1963): Halmans probeert grip te krijgen op de tijd. Dat zoiets vergeefse moeite is, illustreren de “Sad Machines” (2007), drie wekkers die ons vanaf een planchet met sippe gezichten aanstaren. Halmans, in de jaren 80 opgegroeid in Heerlen, dicht graag menselijke gedachten en gevoelens toe aan zielloze onderwerpen, een stijlfiguur die we met een mooi woord “The Pathetic Fallacy” noemen en die met name in de Romantiek veel werd gebruikt. Vier kleine bedjes liggen te slapen in een groot bed, tafeltjes zoeken beschutting onder een grote tafel en tafellampen worden bewaakt door grote staande lampen. Gevonden materiaal, afgedankt, en in de steek gelaten wordt door Halmans afgestoft, en krijgt in de kunstcontext opnieuw glans. De kunstenaar pleit niet voor een herwaardering van oude materialen, maar probeert met name het verleden vast te houden. Robbert Roos wijst in zijn essay op het nostalgische karakter van Halmans oeuvre:“Nostalgie is een sterke emotie in het oeuvre van Frank Halmans. Zijn werk is ermee doordrenkt, maar niet op een sentimentele manier. Het is eerder een vorm van continu wakker kussen van de magie van het verleden”. Dat verleden betreft meer dan eens het eigen verleden. De sculptuur “De slaapkamers waarin ik nog steeds wakker word” (1996-heden) bijvoorbeeld bestaat uit gestapelde maquettes van de slaapkamers waarin Halmans ooit wakker werd. In zijn hoofd sjouwt de kunstenaar ze eeuwig met zich mee. Net als de reizen en wandelingen die hij maakte. De dode insecten die hij tijdens de tochten vond op vensterbanken, paden en wegen dienen als herinnering. Frank Halmans houdt graag aan de dingen vast. “Tegen beter weten in”. Hij beseft dat alles uiteindelijk verdwijnt, en dus wordt getransformeerd tot stof (in die context moet je ook de stofzuigersculpturen zien, een combinatie van maquettes van huizen en stofzuigers), maar toch zou hij, zoals hij zelf zegt “graag de ultieme methode tot conserveren vinden”. Hier/Here is een mooi begin. De monografie toont een overzicht van wat Halmans de afgelopen vijftien jaar heeft bedacht, en weet met eenvoudig taalgebruik door te dringen tot de kern der dingen. Het houdt de tijd bij elkaar, en herinnert tegelijk aan dat wat is geweest. Een passende vorm voor een kunstenaar wiens oeuvre, zoals Philip Peters duidelijk maakt in zijn essay, gaat over omzien, de herinnering, en “Le temps Perdu”."

annie pootoogook

2009-12-11T02:48:00.000-08:00

onderstaand artikel over kunstenares Annie Pootoogook was bedoeld voor Reload, maar is nooit gepubliceerd.

“Thank you for your message. Unfortunately Annie is not available for interviews. Should you have any specific questions regarding her work, we would be pleased to address them”. Tot zover dan de poging om de Canadese Inuit kunstenaar Annie Pootoogook via een Q en A te interviewen over haar prachtige
tekeningen waarin ze de native cultuur in beeld brengt. Pootoogook, in 1969 geboren en nog altijd woonachtig in Cape Dorset – wat wel The Capital of Inuit Art wordt genoemd- , een nederzetting op een van de Arctische eilanden in het uiterste noorden van Canada, maakt de laatste jaren snel furore als kunstenaar. Niet alleen in Canada, maar ook in Amerika en Europa, waar ze in 2007 bijvoorbeeld schitterde op de Documenta XII in Kassel (Duitsland). De kunstenares heeft het tekentalent bepaald niet van een vreemde. Haar moeder Napachie is in Canada een gerespecteerd grafisch kunstenaar, vader is beeldhouwer, en overgrootmoeder Pitseolak Ashoona was een van de eersten die experimenteerde met het medium tekenen. Net als moeder en grootmoeder, is Annie een chroniqueur van het dagelijks leven. Ze tekent op wat ze ziet. Maar terwijl haar familie zich beperkt tot traditionele Inuit onderwerpen als het gezamenlijk eten of het bewerken van zeehonden huiden, gaat Annie een stap verder. Ze laat zien dat het beeld dat wij in het Westen van de Inuit (letterlijk vertaalt: de Mens) hebben, dat van een vreedzaam volk dat leeft in harmonie met de natuur en weinig mee krijgt van de drukke buitenwereld, behoorlijk achterhaald is. De Inuit heeft zijn nomadenbestaan al lang ingeruild voor een vaste woning. Hij is niet meer afhankelijk van de seizoensgebonden visvangst en jacht, maar werkt bijvoorbeeld in de fabriek of de winkel. In Pootoogooks tekeningen zie je hoe kinderen spelletjes spelen op de Super Nintendo of kijken naar een aflevering van Scooby Doo, terwijl volwassenen de oorlog in Irak op de voet volgen of kiezen voor het hersenloze vermaak van de talkshow van Jerry Springer. Pootoogook wil er maar mee zeggen dat de Tv tegenwoordig ook bij de Inuit overuren draait. Westerse invloeden sijpelen meer en meer door. Door de naieve, kinderlijke tekenstijl, die dicht tegen de illustratie aan ligt, en dus direct gerelateerd is aan de pop cultuur, en de vrolijke potloodkleurtjes ziet het er allemaal vrij onschuldig uit, maar vergis je niet, veel van Pootoogooks tekeningen gaan over verveling, alcoholisme, drugsverslaving, werkloosheid, verkrachting, depressie en zelfmoord. Problemen die voortvloeien uit een schrijnend gebrek aan scholing, banen en perspectief. De kunstenares brengt met haar tekeningen een door de media genegeerd drama in beeld. Dat van de jongste generatie Inuit. De ellende raakt Pootoogook soms ook persoonlijk. Bijvoorbeeld als ze laat zien hoe haar ouders worstelen met een alcoholverslaving, en hoe haar ex-partner haar fysiek mishandelt. Zonder schroom gooit de kunstenares alles op tafel. Alle ellende wordt publiek gemaakt. Annie Pootoogook lijkt het als geen ander te beseffen; we leven in de tijd van Big Brother, een tijd waarin het publiek graag door het sleutelgat mee gluurt de woning in. In zo´n maatschappij is geen ruimte voor privacy.

2009-08-25T14:58:00.000-07:00

Mierzoete, barokke schilderijen voorzien van knallende fluorescerende kleurtjes waarbij de verf er duimendik bovenop wordt gesmeerd of virtuoze doeken waarvan het schilderplezier af spat. Weelderige kitsch geïnspireerd door popmuziek, videoclip,s strips, religie en reclame of zinnenprikkelende voorstellingen die met veel durf en energie zijn geschilderd.

De discussie over de kwaliteit van zijn werk achtervolgt schilder Gé-Karel van der Sterren (Stadskanaal, 1969) eigenlijk al sinds hij in 1995 afstudeerde aan de Academie voor Beeldende Kunst, Enschede (A.K.I.). Van der Sterren, die nu speciaal voor de projectzaal van het Gemeentemuseum in Den Haag een wandvullend schilderij van 14 bij 3 meter maakte over de vrije wereldhandel, tart met zijn zuurstokkleurtjes en zwijmelromantiek niet alleen de goede smaak, maar heeft ook een boodschap. Eentje die veel wranger is dan de kleurenpracht doet vermoeden. De kunstenaar richt zijn pijlen vooral op onze consumptiedrang en het hedonisme van de postindustriële geglobaliseerde maatschappij.

Je ziet winkelwagentjes ten onder gaan in een zee van verf en jongens gluren naar de buurvrouw. Op zichzelf vrij onschuldige scènes, maar natuurlijk zinspelen ze ook op de gulzigheid van de mens, en het gebrek aan idealen. Door het uitbundige kleurgebruik, de nodige zwarte humor en de barokke invloeden maakt Van der Sterren de in zijn ogen geplastificeerde wereld zichtbaar.

Op Oopsie Daisy, dat hij speciaal voor de expositie in het Gemeentemuseum vervaardigde, zien we het interieur van een vervallen plantenkas. Aan de linkerkant zijn mannen in witte pakken bezig met iets dat lijkt op het meten van straling. Het water op de grond is verontrustend blauw, de pallets hebben de kleur van vuur. In het midden wat exotische planten. Daar rechts van nog een man in wit pak.

Volgens curator Laura Stamps zinspeelt Van der Sterren met dit doek op de belemmeringen die door nationale overheden worden opgeworpen bij het importeren van bloemen en planten. Zoals dure controles op beestjes en andere ziekten. Een soort treitermaatregelen, die ervoor zorgen dat de eigen kweek goedkoper blijft dan de geïmporteerde waar.

Van der Sterren vertaalde dit met behulp van acryl- en olieverf naar een dynamisch beeld, waarbij het licht lijkt te komen uit het schilderij zelf. Iets dat geldt voor zijn gehele oeuvre vanaf 1996.

Soms is de verf glacerend aangebracht, dan overheerst de transparantie. Op andere momenten klontert de verf samen in staven van olieverf en talk, die soms bijna 2 centimeter uit het beeld steken en sculpturale vormen aannemen.

Nooit eerder heeft Van der Sterren op zo’n groot formaat gewerkt als nu. Het gaat hem niet in alle opzichten goed af. Waren zijn eerdere composities nog goed te overzien en in balans, in dit geval buitelen de kleuren en vormen over elkaar heen. De blik van de toeschouwer schiet constant heen en weer, van detail naar detail. Je probeert overzicht te krijgen, maar slaagt daar niet in omdat een centraal punt lijkt te ontbreken. Schildertechnisch en in kleur is Oopsy Daisy beslist een lust voor het oog, en het cartooneske lijkt goeddeels te zijn verdwenen, maar in zijn totaliteit is dit beeld net iets te onrustig, en daardoor voor de toeschouwer maar moeilijk te bevatten.

Gé-Karel van der Sterren – Oopsie Daisy, t/m 11 oktober 2009, Gemeentemuseum, Den Haag. Recensie is op 21 juli 2009 verschenen in De Volkskrant.

2009-08-25T14:41:00.000-07:00

en nog een paar foto's van een eerder door mij (en Tsjalling Venema) georganiseerde expositie in SIGN (Groningen): Reading the Drawing - Narrative in contemporary Art and Comics (16 dec 2006 t/m 14 jan 2007)

2009-08-08T13:23:00.001-07:00

en nog een paar..

2009-08-08T13:21:00.000-07:00

eventjes wat foto's van de Popview 2009 expositie in The Round House, Londen (UK)

Belasting

2009-04-24T07:14:00.001-07:00

Noodgedwongen me vandaag even bezig gehouden met belastingzaken, en me verwonderd
over de impliciete oordelen van de Belastingdienst. Een voorbeeld;
de belastingdienst hanteert het BTW tarief van 6% voor tastbare producten, da wil zeggen objecten die je vast kunst pakken, die je kunt aanraken. Zoals een schilderij, of een beeld. Maak je als kunstenaar in opdracht van iemand een schetsontwerp voor dat schilderij of beeld, dan wordt
er echter een BTW tarief van 19% gehanteerd. De waarde van
een schets zit in de verbeelding, en die is niet tastbaar. Waaruit je dus impliciet kunt concluderen dat de belastingdienst niet zit te wachten op immateriele zaken als audiovisuele kunst, conceptuele kunst, performance art etc. Dat soort kunst wordt dan ook niet van overheidswege gestimuleerd. Impliciet geeft de overheid daarmee een oordeel over de essentie van kunst. Ze bevordert de kunst uit 'de afgelopen eeuwen', en negeert de recente ontwikkelingen..
De overheid heeft ook minder op met voorwerpen geproduceerd in serie.
Heb je als fotograaf een foto in een oplage van 8, dan kom je nog net weg met het 6%tarief, hanteer je een oplage van bv 20, dan wordt je gedwongen 19% in rekening te brengen. Waar de grens ligt? dat blijkt in de praktijk uiterst lastig.

Soms is kunst ook zo onlosmakelijk met de locatie verbonden, dat er geen sprake meer is van een voorwerp, maar van onroerend goed. Dus; Spiral Jetty van Robert Smithson zou (indien in opdracht gemaakt) waarschijnlijk onroerend goed zijn, althans, in de ogen van de Belastingdienst. Ook hier tref je weer dat vervelende, impliciete oordeel over wat kunst is , en zou moeten zijn.

Schilderijen Hitler onder de Hamer

2009-04-17T07:12:00.000-07:00

Collega Merlijn Schoonenboom berichtte er een tijdje terug al over in de Volkskrant, er gaan binnenkort schilderijen van Adolf Hitler onder de hamer. Vandaag stond wederom een korte aankondiging in De Spits. "Zoals te zien aan deze twee doeken, was de Duitse dictator Adolf Hitler niet bepaald een groot kunstschilder. Niettemin gaan deze schilderijen samen met nog dertien andere werken van zijn hand op 23 en 25 onder de hamer in Neurenburg en de Engelse stad Ludlow. Dat meldde de krant Nurnburger Abendzeitung". Met een foto erbij van twee van Hitlers
landschapstafereeltjes. Inderdaad, onhandig geschilderde dingetjes waarvan er dertien in een dozijn gaan. Huizen aan stranden of laantjes, zoals je ze ook treft aan de wand van je oom en tante (maar in dit geval door de geschiedenis voorzien van een gitzwarte ondertoon). Het had lastiger gekund. Stel je nou eens voor dat Hitler een begenadigd schilder was geweest. In hoeverre hadden we dan enthousiast mogen zijn? Mag je dit soort werk beoordelen op zijn esthetische en artistieke merites? In hoeverre doet het ter zake of Hitler een begenadigd schilder was of niet? Wie koopt nou dit soort werk in de wetenschap dat
de maker miljoenen doden op zijn geweten heeft? Hoe misplaats is het om kunst van een massamoordenaar te verhandelen, in de weet dat de prijzen worden opgedreven door de gruwelijke daden van de maker? Tijdens een item in het journaal hoorde ik iemand vertellen dat voor dit soort werk normaal iets van e25 betaald zou worden, maar dat nu prijzen van e1000 in het vooruitzicht werden gesteld. De prijs werd opgedreven door Hitlers gruwelijke wandaden. Hoe onverteerbaar is het om aan dat systeem mee te werken? Bij al die nieuwsberichten wordt voorbij gegaan aan de vraag in hoeverre je ethische grenzen over steekt door dit soort werk voor dit soort prijzen te verhandelen. En in hoeverre ethiek een rol speelt, of zou moeten spelen bij de veiling van Hitlers schilderijen..Kun je de verkoop als veilingmeester aan jezelf verkopen? ongetwijfeld komt de opbrengst ten goede aan een fonds voor nabestaanden van WO II. Maar dan nog. Ik zou het er knap lastig mee hebben.

2009-03-28T09:43:00.000-07:00

Naast kunstexposities bezoeken, gaat er niet boven films kijken. Laatste twee weken in de bioscoop gezien met huisgenoot M.: Che part 1 (tegenvallend, wel goed geacteerd), Slumdog Millionaire (mooi) en The Curious Case of Benjamin Button (interessant uitgangspunt, maar een weinig boeiend verhaal).Daarnaast hier nog even de dvd oogst van huisgenoot M. en mij van de afgelopen week:

- Bert Haanstra 10 dvd box
- The Godfather DVD Collection
- de Shrek Trilogie
- Rabbit Proof Fence
- Juno
- Control
- The Assasination of Jesse James by the coward Robert Ford

Vanavond maar eens beginnen met wat Haanstra documentaires denk ik.

nog wat Popview 2009 fotos

2009-02-03T14:32:00.000-08:00

foto's van Popview 2009 in de Noorderlicht fotogalerie (Groningen)

2009-02-03T14:29:00.001-08:00

recensie expositie Maaike Schoorel in De Hallen (Haarlem)

2008-12-01T00:51:00.001-08:00

Wat zo intrigeert aan de schilderijen van Maaike Schoorel (Santpoort, 1973), voormalig student van de Gerrit Rietveld Academie en in 2001 afgestudeerd aan de Royal College of Art in Londen, is niet haar schildertechniek, of de thematiek die ze behandelt, maar de traagheid waarmee de voorstelling aan je verschijnt. Het is alsof een verloren gewaande herinnering uiterst langzaam boven komt drijven. Onder andere door dat intelligente spel met beeldopbouw en perceptie wordt Schoorel inmiddels terecht gerekend tot één van Nederlands grootste schilders van dit moment en werd ze vorig jaar opgenomen op de longlist van de Prix de Rome. Museum De Hallen in Haarlem toont nu een overzicht van haar werk van de afgelopen paar jaar.
Als je de tentoonstellingsruimte binnenloopt en eens vluchtig om je kijkt, zie je in eerste instantie 11 witte, monochrome doeken op verschillend formaat. Pas als je dichterbij komt, merk je dat de olieverfschilderijen eigenlijk helemaal niet wit zijn, maar oranje, paarse of gele onderlagen hebben. Blijkbaar moeten je ogen wennen aan het wit. Ineens verschijnt heel langzaam een beeld. Tenminste, je meent wat pupillen te zien of uiterst vaag de contouren van een lichaam, zoals bij “Emma Louise From Above” (2008). Schoorel blijkt toch figuratief te schilderen, maar geeft wel heel weinig van de voorstelling prijs. Ze verhult de voorstelling door met een extreem licht palet te schilderen op een extreem lichte ondergrond. De sterk gereduceerde, ijl geschilderde scènes lijken haast te zweven op het doek. Bijna ongrijpbaar voor het menselijke oog. Alsof je kijkt naar een foto waarvan het beeld al voor 95% is verdwenen door permanente overbelichting. Even spieken op de tekstborden dan maar. “Strandgezichten, naakten en ontbijttafels”. Onschuldige, alledaagse beeldmotieven dus. Maar met een lange schilderkunstige traditie. Het zijn archetypen, beelden uit het collectieve kunsthistorische geheugen. Tot voorkort werkte Schoorel eigenlijk altijd naar foto's, zelf geschoten beelden of found footage, maar tegenwoordig schildert ze steeds meer naar dromen of de herinnering. Je zou dus kunnen zeggen dat ze zich als kunstenaar eindelijk heeft weten los te maken van de afbeelding. Nog maar eens kijken. Ook met die titels in je achterhoofd is de voorstelling nog steeds lastig te vinden. Vooral bij het meest recente werk. Daar gaat de kunstenaar namelijk nog voorzichtiger te werk, geeft ze nog minder ankerpunten prijs. Aan de ene kant irriteert dat, aan de andere kant intrigeren de doeken ook mateloos. Je moet namelijk heel lang en heel geconcentreerd kijken om er iets uit te halen. Wat dat betreft vraagt Schoorel behoorlijk wat van de toeschouwer. Haar schilderijen dwingen je als het ware om twee versnellingen terug te schakelen en te focussen. Maaike Schoorel hoopt op die manier de waarneming bij de kijker te intensiveren. Ze probeert de toeschouwer echt te laten kijken. Waar die normaal gesproken vaak vluchtig het oppervlak scant en dan weer verder loopt. In het Engelse kunstblad Frieze werd al geopperd dat ze zich daarmee verzet tegen 'een wereld van lawaai, excessen en prikkels'. Een mooie gedachte, maar het klopt niet helemaal. Als de kunstenares zich ergens tegen verzet, is het wel de vluchtige blik. Schoorel wil ons juist bewust maken van ons kijkgedrag, van de manier waarop een beeld op een doek tot stand komt en in onze hersenen wordt gevormd. Dat lukt haar over het algemeen uitstekend. Slechts heel soms geeft ze net iets te veel visuele informatie prijs. Zoals bij 'Young Woman Turning' (2008), een schilderij van een jong meisje dat omkijkt. Dan heb je als toeschouwer aan een vluchtige blik genoeg. Je bent daardoor automatisch ook minder bewust van je eigen perceptie.

Deze recensie over de expositie van Maaike Schoorel is eerder dit jaar in geredigeerde versie verschenen in De Volkskrant!

Interview met kunstenaar Henk Visch

2008-12-01T00:35:00.000-08:00

Op uitnodiging van het China Sculpture Institute, een instantie die zorgt voor de promotie en realisatie van sculpturen in de openbare ruimte in China en initiatiefnemer is van de Beijing International Public Sculpture expositie, realiseerde Nederlands kunstenaar Henk Visch onlangs een sculptuur in Beijing. Namens Kunstbeeld vroeg ik Visch, bekend van zijn introverte sculpturen met poetische, enigmatische titels, telefonisch naar het hoe en wat. Hoe kwam men bijvoorbeeld bij hem terecht?

“De organisatie van het China Sculpture Institute kent me van een voordacht die ik heb gehouden aan de Casa Academie, een prestigieuze kunstacademie in Peking. En natuurlijk van mijn bijdrage aan de Tweede Biennale van Peking in 2005. Daarvoor had ik een roze geschilderde, rechtopstaande figuur van brons gemaakt die omwikkeld was met touwen. De figuur – iets meer dan levensgroot - had de armen strak langs het lichaam en de blik recht vooruit. De titel, “Heading North”, verwees naar de trek van het Amerikaanse volk naar andere gebieden. Waar het gezegde 'Heading West' symbool staat voor de goudkoorts, heeft 'Heading North' te maken met de bevrijding van de negers van de slavernij. Ze trokken daarop massaal naar het noorden”, aldus Visch. “Naar aanleiding van dat beeld en de voordacht ben ik samen met 20 andere, internationale kunstenaars uitgenodigd om mee te doen aan de Beijing International Public Sculpture expositie. Ik werd gevraagd een permanente sculptuur te realiseren in de openbare ruimte in Beijng, vlakbij het Olympisch Stadion (de exacte locatie is op het moment van schrijven nog niet bekend-LD).”

Kun je ons iets meer vertellen over die sculptuur?
Visch: “Het werk heet 'One world leads to another”. Het is een op de grond zittende figuur zonder armen die de romp in balans houdt door de benen licht te buigen. Het ene been hangt horizontaal in de lucht, het andere steunt met de hak op de grond. De figuur is als een schommel die op het punt van evenwicht stil staat. Op het horizontaal gestrekte been rust een klein zeilschipt. Waardoor er een tweede voorstelling ontstaat, één van een vlakte met een aan de kim verschijnend schip. Tegelijkertijd is het schip gericht op de figuur, waardoor het zich hiermee alsnog verbindt. De figuur is de drager van deze tweede voorstelling, die door associatie ontstaat en waarbij taal en beeld elkaar wederzijds voeden. Het gaat bij de sculptuur niet om symboliek, er ligt geen bepaalde betekenis in het beeld besloten, maar om een soort schakelende verbeelding.

Het beeld dat je beschrijft komt me bekend voor
Dat kan. Er staat een kleinere versie bij de ingang van het Brabants Museum in Den Bosch (ING heeft ook een versie in de collectie-LD). Daar rust de sculptuur op een sokkel, in Beijng wordt ie geplaatst in een klein meertje, een plas water met een diameter van ongeveer 10 meter. Door dat water moet je afstand houden, wat enerzijds de fantasie prikkelt, en er anderzijds voor zorgt dat de sculptuur geen speelobject wordt. Na dit project zal ik in augustus samen met de Chinese beeldhouwer Sui Jianguo (waarvan op dit moment ook werk te zien is in de New World Order expositie in het Groninger Museum-LD) exposeren in de pas geopende C-Gallery in Peking. Voorlopig is China nog lang niet van me af.”

Interview met Henk Visch is eerder dit jaar in geredigeerde versie verschenen in Kunstbeeld!

Portret van kunstenaar Pablo Pijnappel

2008-12-01T00:28:00.000-08:00

Immigranten die hun weg proberen te vinden in den vreemde

Lennard Dost - Eerder dit jaar won Pablo Pijnappel (Parijs, 1979) de Charlotte Köhler Prijs, een aanmoedigingsprijs voor kunstenaars jonger dan 35 jaar ingesteld door het Prins Bernhard Cultuur Fonds. Pijnappel, die vorig jaar ook al werd genomineerd voor de Prix de Rome, maar toen de shortlist net niet haalde, kreeg de prijs vanwege 'zijn vermogen om op een intelligente en gelaagde wijze met verschillende mediale beelden om te gaan en deze tot volwassen en intrigerende werken om te zetten'.

Pablo Pijnappel studeerde in 2003 af aan de Rietveld Academie en was tot voor kort als resident artist verbonden aan de Rijksacademie (Amsterdam). Al tijdens zijn studie maakte Pijnappel furore in de Nederlandse kunstwereld met intelligente, ingetogen video- , dia- en foto-installaties waarin de levensgeschiedenis van familieleden en vrienden centraal staat. Vaak wordt die gereconstrueerd aan de hand van herinneringen van de hoofdpersonen. De installaties gaan daardoor meer nog dan over de personages, over de mechanismen van het menselijk geheugen en de manier waarop herinneringen tot stand komen. In de herinnering smelten feit en fictie samen.

Het is Pijnappel niet te doen om het opwekken van nostalgische gevoelens of om de romantiek van het terugkijken. Daarom treft men in zijn installaties geen meeslepende muziek, maar wel diaprojectoren die de 'flow' van het verhaal eruit halen. Pijnappel probeert ons met zijn installaties, waarin geen sprake is van een lineaire, hiërarchische indeling van tijd en ruimte – net zomin als die er is in de herinnering - juist bewust te maken van processen in de hersenen en van taal- en beeldconstructies.

Bijvoorbeeld door te spelen met cinematografische conventies. Daartoe gebruikt hij verschillende presentatievormen zoals dia, foto, video en gesproken tekst. Hij koppelt beeld los van geluid en ondertitels. Terwijl je de voice-over hoort, zie je een zwart scherm met ondertitels. Of je kijkt naar beelden met teksten, maar hoort niks. Op die manier verkent Pijnappel de grenzen van het narratief, hij speelt met de vorm. Net zoals zijn grote inspiratiebron Chris Marker dat deed in zijn veelgeprezen sciencefiction film “La Jetée” (1962), waarin de aarde is verwoest na een nucleaire oorlog en de overgebleven mensen via tijdreizen op zoek gaan naar voedsel en een oplossing voor hun problematische situatie. In Markers film wordt het verhaal niet verteld met filmbeeld, maar met foto's.

Familiegeschiedenis
Het grootste verschil met Marker's gelauwerde beeldroman is dat Pijnappel gebruik maakt van zijn eigen (familie)geschiedenis en dat filmmuziek in zijn installaties nagenoeg ontbreekt. Waardoor de trage, weidse filmshots voor je gevoel soms wel erg lang kunnen duren. Het is meteen één van de weinige manco's. Pijnappels gefragmenteerde beelden prikkelen de fantasie en zijn analytische werkwijze vormt een spannend contrast met de ietwat poëtische zoektocht naar het levensverhaal van een familielid/vriend en de romantisering van het leven van de hoofdpersonages.
Vaak krijgen we inzicht in dat leven via personen die bevriend waren met de protagonist. Zoals in “ Walderedo” (2006), waarin een beeld wordt geschetst van Pijnappels Braziliaanse grootvader (van vaders kant), grondlegger van de Psychoanalyse in Brazilië. Dit doet de kunstenaar aan de hand van verhalen van zijn collegae en van de huidige vrouw van Pijnappels vader. Een ander voorbeeld is “Felicitas”(2005), een dia-installatie over een goede vriendin van zijn moeder, Felicitas Baer (1910-2003), dochter van een rijke industrieel, die in de Tweede Oorlog met haar familie vanuit Duitsland naar Brazilië vluchtte. Soms is de kunstenaar zelf ook met stem “aanwezig”, zoals bij 'Andrew Reid' (2004), een fake documentaire over het leven van zijn stiefvader waarin je hoort hoe Pijnappel via de telefoon tevergeefs een afspraak probeert te maken met Reid. Het zwarte beeldscherm met Engelse ondertitels wordt afgewisseld met locatieshots: genomen vanuit Pijnappels appartement - waaruit het verstrijken van de tijd blijkt. Tegelijkertijd gebruikt hij toegeëigende fragmenten uit klassieke speelfilms die betrekking hebben op het bewogen leven van zijn gesprekspartner. Zelf geschoten beeldmateriaal wordt gemixt met found footage, hij plaatst dat zo in een andere context en op die manier krijgt het een nieuwe betekenis. Hoewel de vorm van de installaties verschilt (dia, foto of video), gaat AL Pijnappels werk over de reconstructie van de levensgeschiedenis van reislustige vrienden en familie. Stuk voor stuk gelukzoekers. Hij zegt daar zelf over: “individuen die buiten de gebaande paden op zoek gaan naar de verwezenlijking van hun dromen”. De film “1921-1977 1979” (9 min, 2003) handelt bijvoorbeeld over Pijnappels moeder en in zijn nieuwste dia-installatie, “Homer”(2007) vertelt Pijnappel het verhaal van een goede vriend uit New York; Kevin Co, die 6 jaar geleden op 21-jarige leeftijd de drukte van de stad ontvluchtte en met zijn motor naar Alaska vertrok om daar te gaan wonen in het rustige plaatsje Homer.
“Daar wilde hij een film maken over spoken en Ufo's”, aldus Pijnappel. Natuurlijk spreekt zo'n verhaal tot de verbeelding. Het vraagt bijna om een bewerking. Pijnappel was echter niet alleen gefascineerd door het reisplan, maar voelde ook een soort connectie met zijn Amerikaanse vriend. “Waarschijnlijk omdat we beide een migrantenachtergrond hebben en allebei al heel wat verre reizen hebben gemaakt.”

Feit en fictie
Terwijl de drie diaprojectoren shots van de omgeving laten zien (found footage of eigen beeldmateriaal?), hoor je de voice-over (de stem van de echte Kevin Co) op rustige, monotone wijze het verhaal vertellen van de op Co geïnspireerde figuur Spencer. Een verhaal - beschrijving is eigenlijk een beter woord, aangezien Co beschouwt van een afstand – dat zorgvuldig balanceert op de rand van feit en fictie. Wat Pijnappel alvast kwijt wil in zijn atelier in Parijs, is dat Homer meer fictie is dan documentaire. Pijnappel, die, toen hij nog jong was de ambitie had om schrijver te worden, maar destijds niet wist waarover hij zou moeten schrijven, durft zijn fantasie steeds meer de vrije loop te laten.

De familie- en vriendengeschiedenis vormt nog steeds het uitgangspunt, maar is niet langer een strakke leidraad. De kunstenaar heeft behalve het aftasten van cinematografische en narratieve grenzen en het onderzoeken van de manier waarop feitelijke geschiedenis wordt vertaald naar herinnering en persoonlijke ervaring, trouwens nog een andere agenda. Het lijkt alsof hij met zijn onderzoek naar de familiegeschiedenis, zijn identiteit probeert vast te stellen. Hij neemt, als afstammeling van Braziliaanse en Nederlandse grootouders en opgegroeid in Parijs, zijn eigen complexe herkomst onder de loep. Als je die gedachte doortrekt, zou je kunnen stellen dat de zwerftocht van zijn protagonisten symbool staat voor zijn eigen queeste. Tegelijkertijd kun je het ook groter zien; Pijnappels werk stelt vragen over de identiteit van immigranten, en de manier waarop zij hun weg proberen te vinden in een voor hen vreemde gemeenschap.

Portet van Pablo Pijnappel is eerder dit jaar in geredigeerde versie verschenen in Kunstbeeld!

interview met Anthony Caro in Kunstbeeld!

2008-12-01T00:20:00.000-08:00

Sir Anthony Caro (1924) werd in het begin van de jaren 60 van de 20e eeuw bekend met zijn felgekleurde, abstracte sculpturen van staal die vanwege hun zwierige lijnenspel en ogenschijnlijke lichtheid eerder leken te refereren aan schilderkunst of muzikale composities, dan aan de discipline van de beeldhouwkunst. 'Drawings in Space”, zo werden ze daarom ook wel genoemd. Vrij vertaald; “tekeningen in de ruimte'. Nooit eerder zag sculptuur er zo speels, poëtisch en elegant uit. Ook in een ander opzicht was Caro vernieuwend. Samen met zijn Amerikaanse collega David Smith was hij degene die in de jaren 60 het beeld van de sokkel haalde. De sculptuur rustte niet langer op een verhoging, maar stond rechtstreeks in verbinding met de grond. Caro en Smith hoopten op die manier een betere dialoog tot stand te brengen tussen het beeld en de beschouwer.

Op dit moment zijn in musea in het Noorden van Frankrijk een drietal retrospectieve tentoonstellingen te zien over Caro's werk. Het “Musee du dessin et de l”Estampe originale de Gravelines” in Gravelines focust op Caro's papieren sculpturen uit de jaren 80 en de “Table Pieces' uit diezelfde periode, het “ Musee des Beaux-Arts et de la Dentelle” in Calais besteedt aandacht aan “The Barbarians” (2000-2002) en “the Kenwood-series”, terwijl “The Lieu d'Art et d'Action Contemporaine (LAAC)” in Duinkerken 15 abstracte stalen sculpturen laat zien uit de periode 1960-2006. De directe aanleiding voor al die exposities is de openstelling van Caro's 'Choeur de Lumiere” (The Chapel of Light) in de 12 eeuwse “Eglise de Saint-Jean Baptiste” in Bourbourg, Frankrijk. Een kerk die tijdens de Tweede Wereldoorlog grotendeels werd verwoest toen er een vliegtuig op neerstortte. In 1999 werd Anthony Caro door de DRAC, de Direction Regionale des Affaires Culturelles, in Lille (de kunstadviescommissie van Noord-Frankrijk), gevraagd om 'iets' te doen met het koor van de kerk. Namens Kunstbeeld reisde ik met de trein naar Noord-Frankrijk en vroeg ik hem, inmiddels 84 jaar oud, maar nog altijd scherp van geest, vlak voor de opening naar het hoe en wat van de permanente sculptuur.

Meneer Caro, kunt u ons iets vertellen over de opdracht? Wat heeft u precies in de Saint-Jean de Baptiste gedaan?
Anthony Caro: Negen jaar geleden werd ik door iemand van de DRAC gebeld met de vraag of ik 'iets' wilde doen in de Saint-Jean de Baptiste, een kerk in het hart van een klein dorpje (4000 inwoners) in Noord-Frankrijk. De kerk was op dat moment net gerenoveerd. Nieuwsgierig geworden, stemde ik toe om eens te komen kijken. Toen ik in Bourbourg de mensen van de DRAC vroeg wat precies de bedoeling was, zeiden ze “Do whatever you like”. Dat maakte me erg enthousiast. Vrijheid doet een kunstenaar altijd goed. Na mijn bezoek heb ik een plan opgesteld voor een beeldenserie. Uiteindelijk heeft dat geleid tot een reeks van 25 sculpturen. Ik heb onder andere de negen nissen van het koor voorzien van abstracte sculpturen (met figuratieve waterdieren erin verwerkt. Bourbourg bevindt zich onder zeeniveau, en water is de oorsprong van al het leven -LD), heb een matglazen scherm laten aanbrengen tussen het transept en het koor, plaatste een doopvont in het koor, vervaardigde twee sculpturen voor de apsis, en maakte twee torens van Frans eikenhout, van waaruit mensen toegesproken en toegezongen kunnen worden.

Het moet voor u een enorme eer zijn geweest dat u als Engelsman werd gevraagd om in een Franse kerk aan de slag te gaan. Ook omdat u na Henri Matisse, die van 1947-1951 een kapel in Vence vormgaf, pas de tweede kunstenaar bent die dat is gegund.
AC: zeker, het is een grote eer. Maar er is wel een verschil tussen zijn en mijn situatie. Matisse deed alles zelf. Hij ontwierp de kapel en voorzag hem van zelf ontworpen decoraties, zoals glas-in-lood ramen. Ik had te maken met een bestaande ruimte. Een prachtige ruimte met een fenomenale lichtwerking. Ik voelde me wat dat betreft echt gezegend.

U heeft al eerder met Bijbelse thema's gewerkt. Vlak voordat u begon aan de Saint-Jean Baptiste, deed u “The Last Judgement” voor de Biënnale van Venetie (1999). Maar heeft u ooit eerder zo'n liturgisch werk gemaakt als in Bourbourg?
AC: ik denk niet dat dit werk liturgisch is.

Maar u heeft voor de Saint-Jean Baptiste toch ook een altaar en een kruis gemaakt? Elementen die straks daadwerkelijk zullen worden gebruikt tijdens de mis..
AC: Ja, maar alleen omdat de bisschop me daarom vroeg.

Wat vond u daar als Joods kunstenaar van?
AC: Ik vond er niks van. Hij vroeg me om een gunst. En ik verleende hem die. Het verbaast me dat jullie journalisten er zo moeilijk over doen. Toen ik werkte aan de “Millennium Bridge” vroeg ook niemand me wat ik van bruggen vond. Maar als het over religie gaat, zijn journalisten ineens heel gevoelig.

Dus u voelde zich niet ongemakkelijk bij het idee dat u als Jood in een katholieke kerk moest werken? In de Tweede Wereldoorlog, de periode dat deze kerk werd gebombardeerd, werden er vanuit Frankrijk veel joden gedeporteerd. De Katholieke kerk speelde daarbij een controversiële rol. Ze zou niet genoeg weerstand hebben geboden tegen de jodenvervolging.
AC: daar heeft dit niks mee te maken. The Chapel of Light gaat niet over de Holocaust. Kijk, 'The Last Judgment' , dat was in zekere zin een antwoord op een oorlogsituatie. Met die titel verwees ik naar de verschrikkingen die rond de eeuwwisseling plaatsvonden in Bosnië. Dat greep me toen erg aan. Maar bij The Chapel of Light spelen politiek en oorlog geen enkele rol van betekenis. In deze specifieke ruimte gaat het er juist om om te laten zien dat de wereld goed is. The Chapel of Light gaat over het licht, over spiritualiteit.

Denkt u dat kunstenaars hetzelfde bedoelen met 'spiritualiteit' als geestelijken? In hoeverre sluit uw spiritualiteit aan bij die van de kerk?
AC: In bepaald opzicht zijn kunstenaars een soort priesters. Beide mikken op het niet-tastbare. Of ons beeld van spiritualiteit overeenkomt, weet ik eigenlijk niet. Maar religie en kunst zitten beslist in dezelfde hoek.

Tot slot, wat gaat u doen nu The Chapel of Light eindelijk is voltooid?
AC: Eerst ga ik eens lekker twee weken bijkomen op Sicilië. De afgelopen jaren zijn namelijk behoorlijk zwaar geweest. Daarna zie ik wel verder. Ik denk trouwens niet dat ik ooit nog zo'n groot project zal doen. Ook vanwege mijn hoge leeftijd. Misschien is het wel tijd voor heel iets anders. We zullen het wel zien.

Exposities in Calais, Duinkerken en Gravelines te zien t/m 21/23 februari 2009
www.anthonycaro.org

In geredigeerde versie verschenen in december nummer van Kunstbeeld, nu in de winkel te koop!

www.Independent-collectors.com

2008-11-30T15:54:00.000-08:00

Of het nou komt door de relatief lage stand van de Dollar, door de alsmaar stijgende olieprijzen, of de onrust in de financiële sector, ik durf het niet zo één twee drie te zeggen, maar het lijkt erop dat de financieel-economische instabiliteit er voor zorgt dat steeds meer investeerders hun terrein verleggen naar het verzamelen van kunst. Niet geheel onlogisch, kunst is in vergelijking met producten die worden verhandeld op de financieel-economische markt namelijk niet zo conjunctuurgevoelig. Er kleeft geen groot risico aan. Met andere woorden; de waarde van een kunstwerk zal niet snel kelderen. Waardoor kunst in verhouding een relatief veilige investering is (hoewel niet veel verzamelaars 'winst maken' als drijveer zullen hebben. Wel geldt dat mensen hun geld in een laagconjunctuur liever steken in een 'veilig' product als kunst, dan het te investeren in zeer risicovolle financieel-economische producten.) Dat maakt het verzamelen ervan zeer aantrekkelijk. Doordat het aantal verzamelaars toeneemt, zien we op Universiteiten, beurzen, in nationale en internationale dagbladen en op internet de laatste tijd ook steeds meer aandacht voor het verzamelen. 5 en 6 juni jongstleden organiseerde de Rijksuniversiteit Groningen bijvoorbeeld een groot symposium over het verzamelen van kunst onder de titel “The Individual collecter as a typical phenomenon”. Terwijl op de afgelopen editie van ART Amsterdam voor het eerst een speciale workshop gegeven werd voor jonge verzamelaars (het zgn Young and Collecting-programma). Experts uit de kunstwereld maakten het jonge publiek daar wegwijs tijdens een forumdiscussie en begeleidden een aantal van hen bij de aanschaf van hun eerste kunstwerk. Kranten doen ook graag mee met de verzamelaarshype. Zo pakte de New York Times op 28 februari 2008 groot uit met het artikel The Terrible Toll of Art Anxiety, waarin auteur Joyce Wadler een uitgebreid interview heeft met kunstverzamelaar Teddy Greenspan en verscheen in de US.News op 8 mei het artikel 'Artcollecting is not just for the rich' van auteur Liz Wolgemuth. Dat kunst verzamelen niet alleen voor rijke mensen is, vindt ook de in Berlijn wonende Christian Schwarm (36), kunstverzamelaar en initiatiefnemer van een nieuw platform voor verzamelaars van hedendaagse kunst, http://www.independent-collecters.com/. Op 4 juni jl gelanceerd tijdens kunstbeurs Art Basel. Independent-Collectors.com is geen platform met praktische tips over hoe je moet verzamelen, of hoe de kunstwereld in elkaar steekt. Voor dat soort informatie moet je elders wezen. Bijvoorbeeld bij http://www.art-collecting.com/ en www.museumspot.com/features/collectingart.htm. Ook het boek Collection Diaries van ArtForum kunstcriticus/curator Bob Nickas is in deze context een aanrader, net als de cursus My First Art Collection (MFAC), een nieuw Nederlands trainingsprogramma dat 'mensen in aanraking brengt met diverse aspecten van het verzamelen van eigentijdse kunst' (onder begeleiding van professionals als Stedelijk Museum directeur Gijs van Tuyl, galeriehouder Paul Andriesse en Kitty Zijlmans, Hoogleraar Kunstgeschiedenis aan de Rijksuniversiteit Leiden). Indepedent-Collectors oprichter Christian Schwarm heeft andere plannen met zijn site. Hij richt zich in eerste instantie op het versterken van het netwerk van de jonge verzamelaar. Via Independent-Collectors leert de verzamelaar andere verzamelaars kennen. Toen Schwarm enkele jaren geleden kunst begon te verzamelen, was er niemand die hem met raad terzijde stond. Daardoor duurde het even voordat hij zijn weg had gevonden. Om de nieuwe generatie kunstverzamelaars wegwijs te maken, bedacht Schwarm samen met zijn vriend en mentor Wilhelm Schurmann Independent Collectors. Een Netwerk-service voor verzamelaars. Een soort community. Verzamelaars kunnen zich tijdens de Beta-fase kosteloos inschrijven (vanaf 2009 wordt een jaarlijkse bijdrage gevraagd) en net als op communicatienetwerken als Hyves en MySpace een eigen profiel aanmaken. Daarnaast is er de mogelijkheid om internationale galeries te 'raten', en kun je je verzameling op je profiel uploaden. Het idee erachter: door de communicatie met mede-verzamelaars, door te laten zien waar je mee bezig bent, houd je het vuur brandend. Een fijne gedachte. Maar, werkt het ook in de praktijk? Een kijkje op de site leert me dat van de 72 verzamelaars die zich inmiddels hebben geregistreerd (veel ervan komen uit Duitsland, maar er zijn ook aanmeldingen uit USA, Italië, Nederland, Zwitserland, Australië, Canada en Zuid-Korea), er slechts een paar hun collectie hebben geupload. Ook de vragenlijst, met daarop ietwat naïeve vragen als 'wat is je favoriete kunstenaar, wat is je favoriete galerie, sinds wanneer verzamel je kunst en wat is de omvang van je kunstverzameling', wordt niet tot nauwelijks ingevuld. Geen goed teken. Je kunt je afvragen in hoeverre je er iets aan hebt, een communicatienetwerk als Independent-Collectors. Wat is eigenlijk het voordeel? Waarom zou je je laten registreren als verzamelaar? Ik vroeg het aan de Nederlandse Hanneke Willemstein en Christian Pfaff uit Duitsland. Voor Willemstein geldt dat nieuwsgierigheid de drijveer was om te registeren. Een aantal jaren geleden is ze door haar werk bij een kunstuitleenorganisatie in Amsterdam aangestoken met het verzamelvirus. Het valt haar op dat er de laatste tijd veel aandacht is voor jonge verzamelaars, maar zelf kent ze ze niet, leeftijdsgenoten die verzamelen. Wellicht leert ze ze kennen via Independent-Collectors. Net als Willemstein is ook Christian Pfaff uit Hamburg werkzaam in de kunstwereld. Pfaff is freelance creative director en verzamelt al kunst sinds de jaren 80. Hij was in eerste instantie vooral nieuwsgierig naar hoe verzamelaars zich gedragen in een netwerk als independent-collectors. Waar is het ze om te doen? Om het pronken met de eigen veren? Om het opdoen van waardevolle tips? Pfaff besloot wat beelden van zijn collectie te uploaden en af te wachten wat er zou gebeuren. Het duurde niet lang voordat hij in gesprek kwam met andere verzamelaars, die hem om informatie vroegen over de kunstenaars waarvan hij werk had geupload. Pfaff was vooral gecharmeerd van de toon waarop werd gecommuniceerd. Er werd niet hoog van de toren geblazen, zoals op grote verkoopbeurzen vaak gebeurt. Volgens Pfaff is dat het grootste voordeel van een platform als Independent-Collectors.com; de open houding ten aanzien van een scene die vaak zo ontoegankelijk is voor het grote publiek. Hij denkt ook dat Independent-Collectors.com belangrijk kan zijn voor kleine, nieuwe kunstruimtes die niet de financiële middelen hebben om advertenties te plaatsen in gevestigde kunstbladen. Via Independent-Collectors komen ze wellicht toch nog onder de aandacht van het kunstminnend publiek.

Voorlopig is je inschrijven op Independent-Collectors.com gratis, vanaf 2009 zal er een jaarlijkse bijdrage worden gevraagd. Criteria om in aanmerking te komen voor inschrijving zijn er vooralsnog niet.